به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، وقتی با قلبی پر از سپاس به نعمتهای کوچک اما ارزشمند نگاه میکنیم، مانند اینکه خدای مهربانم شکرت که در خانهام هستم نه در بیمارستان، روی مبل راحت نشستهام نه در بستر بیماری، و نفسهایم آرام و بدون درد است، ناگهان متوجه میشویم چقدر این داشتهها بزرگ و حیاتی هستند. این نوع شکرگزاری نه تنها حال روحی را دگرگون میکند، بلکه انرژی مثبت را به جریان میاندازد و درهای برکت بیشتری را باز مینماید؛ همانطور که در کتاب «معجزه شکرگزاری» راندا برن هم تأکید شده، سپاس از سلامتی و سادگیهای زندگی، معجزه واقعی را رقم میزند.
شکرت که طعم غذاها را با لذت میچشم و نه با بیمیلی و زور، شکرت که دلتنگ عزیزانم هستم اما هنوز امید دیدار دوباره دارم، و شکرت که صدای راهدور آنها را میشنوم حتی اگر چهرهشان را نبینم. این جملات ساده، ما را به یاد میآورند که بسیاری از مردم این نعمتها را از دست دادهاند و ما چقدر خوشبختیم که هنوز فرصت قدردانی داریم. شکرگذاری از خورشید که بیمنت میتابد، از قدر دانستن بیشتر داشتهها نسبت به گذشته، و حتی از خودِ شکرگزار بودن، زنجیرهای از آرامش و امید ایجاد میکند که زندگی را زیباتر و معنادارتر میسازد.
در پایان، خدای مهربانم همه بیماران را شفا ده و سایه این بیماریها را از سر جهان بردار؛ برکت بیپایان را در زندگی دوستان و همه انسانها جاری ساز. الهی آمین. این دعای خالصانه، نشاندهنده آن است که شکرگذاری واقعی نه تنها برای خودمان، بلکه برای دیگران هم گسترش مییابد و معجزهاش را در سطح وسیعتری به نمایش میگذارد. با این نگاه سپاسگزارانه، هر روز میتواند آغاز یک تحول مثبت و پر از نور باشد.
