سایرین می خوانند
تبلیغات در
ساعد نیوز
0913
211
3120


تماس
خانه مهر کودکان صنایع غذایی هومینا

چه زمانی دعوای زن و شوهر نگران کننده میشود؟

  چهارشنبه، 27 شهریور 1398   زمان مطالعه 8 دقیقه
چه زمانی دعوای زن و شوهر نگران کننده میشود؟ چه زمانی دعوای زن و شوهر نگران کننده میشود؟
حتما شنیده‌اید که می‌گویند «زن و شوهر باید با هم کنار بیایند تا زندگی‌شان سرپا بماند» و بخشی از حل تعارض، همین پذیرش است: یعنی پذیرش تفاوت‌هایی که بین دیدگاه‌های فرد و همسرش وجود دارد. اما مواقعی هست که این اختلاف دیدگاه‌ها آسیب‌زننده است؛ فرض کنید فردی در نظام خانواده، شخصیتی وسواسی دارد و همه کارهایش آداب و نظم خاصی دارد.

به گزارش سایت خبری ساعد نیوز و به نقل از بهداشت نیوز، «دعوا نمک زندگیست!»، «زن و شوهر دعوا کنند، ابلهان (دور از جان شما!) باور کنند!» این جمله ها را تابه حال چندبار از زبان بزرگترهایتان شنیده اید؟! آیا شما به این حرف ها باور دارید؟ آیا واقعا دعوا های زن و شوهری کاملا طبیعی و بخشی از زندگی زناشویی هستند؟

برعکسش چطور؛ دور و برتان زوجی را سراغ دارید که در همه دورهمی ها با افتخار مدام بگویند: «ما که هیچ مشکلی با هم نداریم و سر همه چیز با هم توافق داریم»؟! به نظرتان می شود دونفر کنار هم زندگی کنند و اصلا با هم اختلاف نداشته باشند؟

دعواکردن طبیعی است؟!
متاسفانه در تعاریف جامعه، تعابیری وجود دارد که می گوید دعوای بین زوج خیلی طبیعی است و دعوا در زندگی همه زوج ها وجود دارد و اگر زوجی دعوا می کنند، کسی تصور نکند که مشکل جدی وجود دارد و خیلی طبیعی است و…

اگر منظور از دعوا، رفتار های پرخاشگرانه است به معنای این که زوج حقوق یکدیگر را رعایت نکنند و هرکدام- زن یا مرد فرقی نمی کند- رفتاری می کنند که به یکدیگر آسیب اجتماعی و جسمی و… می زند، مسلما طبیعی نیست و نمی توان گفت: «رفتار های پرخاشگرانه بین زن و شوهر خیلی طبیعی است»!

به نظر بنده بهتر است به جای این که بگوییم دعوای بین زن و شوهر طبیعی است، باید بگوییم «اختلاف بین زوج طبیعی است»؛ به هرحال همه زن و شوهر ها در یکسری موارد با هم اختلاف نظر دارند و این اختلاف نظر گاهی به خاطر فراهم نبودن امکانات گفتگو، ممکن است به تعارض بدل شود.

گاهی این تعارض ها آن قدر جدی می شود که زوج مجبور می شوند در آن مورد خاص سکوت کرده یا صحبت کردن درباره اش را به تعویق بیندازند. اگر منظور از دعواکردن همین اختلاف نظر ها و تعارض ها باشد، مسلما این موضوع بین زوج ها وجود دارد و امری کاملا طبیعی است.

اگر منظور از دعوا، رفتار های پرخاشگرانه است به معنای این که زوج حقوق یکدیگر را رعایت نکنند و هرکدام رفتاری می کنند که به یکدیگر آسیب اجتماعی و جسمی و… می زند، مسلما طبیعی نیست و نمی توان گفت: «رفتار های پرخاشگرانه بین زن و شوهر خیلی طبیعی است»!

ما تفاهم کامل داریم!
در این جا بحث مهم دیگری پیش می آید: آیا زوجی وجود دارد که در تمام مسائل با هم تفاهم داشته و هیچ اختلاف نظری با هم نداشته باشند؟

در پاسخ به این سوال باید بگویم علیرغم همه تمهیداتی که افراد قبل از ازدواج برای مقوله انتخاب همسر درنظر می گیرند، حتی وقتی از جلسات مشاوره پیش از ازدواج کمک می گیرند، حتی اگر اشتراکات زیادی بین رفتار خود و فرد مورد نظر پیدا کرده و دوره آشنایی و نامزدی طولانی و مناسب داشته باشند و رعایت بسیاری مسائل دیگر، باز نمی توانیم زوجی پیدا کنیم که در تمام مسائل و پیشامد های زندگی، با هم متفق القول باشند.

گاهی زوج هایی را می بینیم که می گویند «ما هیچ اختلاف نظری با هم نداریم!» که من این موضوع را بعید می دانم؛ احتمال دارد در یک رابطه زن و شوهری، یکی از طرفین، شیوه رفتاری «کنترلی» با همسرش داشته باشد و به این ترتیب فرد زن یا شوهر خود را به مدل ارتباطی منفعلانه می برد، یا بعضی افراد به خاطر سبک شخصیتی خودشان، وقتی وارد رابطه ازدواجی می شوند، سبک ارتباطی شان منفعلانه است و تبعیت محض از خودشان نشان می دهند.

مسلما این تبعیت محض، همراه با احساس رضایتمندی نیست بلکه معمولا به خاطر ترس و نگرانی از ابراز نظر مخالف با همسر است و بنابراین در چنین شرایطی، نبود اختلاف نظر بین زوج نشان دهنده یک آسیب در رابطه است.

اختلاف نظر در مورد مسائل اساسی همان اختلاف دیدگاه هایی است که در اولین فرصت ممکن باید بین زوج حل شده و به تفاهمی قابل رضایت طرفین برسد. وقتی این مسائل حل نشده باقی بمانند، اختلاف نظر های متفاوتی از آن منشعب می شود که به چالش های مکرر تبدیل شده و باعث فرسودگی می شود.

نگذارید اختلاف نظرهایتان به «دعوا» تبدیل شوند
معمولا اختلاف نظر های بین زوجی به دو دسته تقسیم می شود؛ یکی اختلاف نظر در مورد مسائل جزیی و یکی هم مسائل اساسی و جدی زندگی مثل اعتقادات و ایدئولوژی، سبک ارتباطات اجتماعی، شغل (کارکردن یا نکردن)، تحصیلات (درس خواندن یا نخواندن) و بحث مدیریت منابع اقتصادی و مدیریت مالکیت.

اختلاف نظر در مورد مسائل اساسی همان اختلاف دیدگاه هایی است که در اولین فرصت ممکن باید بین زوج حل شده و به تفاهمی قابل رضایت طرفین برسد. طبیعتا وقتی این مسائل حل نشده باقی بمانند، اختلاف نظر های متفاوتی از آن منشعب می شود که به چالش های مکرر تبدیل شده و باعث فرسودگی نظام خانواده (زوج و فرزندان) می شود.

متاسفانه این مسائل در سطح جامعه ما، بین زوج ها بسیار زیاد است و معمولا زوج ها، یا اصلا در این موارد صحبت نمی کنند تا این که یک مرتبه و در شرایطی خاص مطرح می شود و به یک بحران تبدیل می شود یا این مسأله مطرح می شود، اما به عنوان یک مجادله، نیمه تمام رها می شود و باز در مقاطع دیگر تکرار می شود.

پیشنهاد جدی این است که اگر خود زوج می توانند در این موارد به تفاهم برسند، هرچه سریع تر و در اولین فرصت زمانی این کار را انجام دهند، اما اگر خودشان به تفاهم نمی رسند، به مشاوران حوزه خانواده مراجعه کنند تا با جمع بندی مسائل، به یک دیدگاه واحد برسند.

البته افراد نباید از مشاور، انتظار قضاوت کردن داشته باشند؛ وظیفه متخصصان حوزه مشاوره و روانشناسی، هدایت زوج به سمت یک دیدگاه سالم است؛ یعنی دیدگاهی که منافع هر دوطرف به لحاظ روانی، عاطفی، احساسی و اجتماعی درنظر گرفته می شود و به جای این که قضاوت کند چه کسی (زن یا مرد) درست می گوید، بلکه با توجه به پیامدها، به این موضوع دقت می کند که کدام شیوه اندیشیدن و کدام شیوه اجرا و ارتباط سالم تر است؛ بنابراین با این ذهنیت به فرد متخصص حوزه مشاوره و روانشناسی مراجعه می کنیم که او نقل قول علمی را برای ما بیان کرده و چارچوبی علمی را ترسیم می کند که تبعیت از این چارچوب، می تواند به رفع تعارض های ما کمک کند.

«پذیرش» بخشی از حل تعارض است
حتما شنیده اید که می گویند «زن و شوهر باید با هم کنار بیایند تا زندگی شان سرپا بماند» و بخشی از حل تعارض، همین پذیرش است: یعنی پذیرش تفاوت هایی که بین دیدگاه های فرد و همسرش وجود دارد. اما مواقعی هست که این اختلاف دیدگاه ها آسیب زننده است؛ فرض کنید فردی در نظام خانواده، شخصیتی وسواسی دارد و همه کارهایش آداب و نظم خاصی دارد.

فرد دیگر در نقطه مقابلش است و کاملا بی نظم، آشفته و به هم ریخته است! فرد شلخته نمی تواند بگوید: «همسرم باید با شلختگی من کنار بیاید!» یا فرد وسواسی نمی تواند بگوید: «من همینم که هستم، همسرم باید با این نظم و چارچوب کنار بیاید!»

قطعا این دونفر به یکدیگر آسیب می زنند، پس برای رفع این تعارض سبک ارتباطی یا تعارض مدیریت ارتباط، هر دوطرف باید راهکار هایی ارایه کنند که ابعادی از طرف مقابل را بپذیرند و ابعادی از خود که تیزتر و آسیب زننده است، اصلاح کنند. به این ترتیب حد تعادل ارتباط رعایت می شود و هر دوطرف سالم می مانند.

رابطه تان آسیب دیده است؟
وجود اختلاف های تکرارشونده بین زوج، که به مرور به مجادله (لفظی یا جدی تر از آن) تبدیل شود، نشان دهنده وجود آسیب در رابطه زوج است و همان طور که قبلا هم در این مورد صحبت کردیم، وجود این آسیب ها به معنی ماهرنبودن زن و شوهر در مهارت های پایه زندگی مشترک ازجمله توانایی برقراری ارتباط موثر (رفتار جراتمندانه و مدیریت خشم) و مهمتر از آن، مهارت حل مسأله و تصمیم گیری است.

مسلما وقتی زوجی مهارت های پایه زندگی مشترک را بلد نباشد، اختلاف دیدگاهشان به اختلاف نظر هایی مکرر شده و اختلاف نظر ها تبدیل به مجادله می شود و بعد از آن چیزی که به «دعوا» مشهور است، اتفاق می افتد.

در سطح جامعه کارگاه هایی تحت عنوان کارگاه مهارت زندگی برگزار می شود: مجموعه ۱۰ کارگاه که معمولا با کارگاه مهارت برقراری ارتباط موثر آغاز می شود و به ترتیب با کارگاه های جرأت مندی، مدیریت استرس، مدیریت خشم، خودآگاهی، حل مسأله و تصمیم گیری.

مدیریت زمان و درنهایت کارگاه تفکر خلاق و نقاد است و همه این ها مهارت های پایه ای هستند که لازم است زوج ها یاد بگیرند. در کنار این کارگاه ها، دو مهارت دیگر هم آموزش داده می شود: یکی پیشگیری از خلق منفی (افسردگی) که به زندگی سالم تر کمک می کند و دیگری مهارت حل تعارض است که در این کارگاه افراد یاد می گیرند تعارض هایشان را با اطرافیان خود حل کنند.

  دیدگاه ها
  پربحث های هفته
  آخرین تصاویر