به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، در شب عروسی شهاب و لیلا، یکی از دوستان اینترنتی آن ها کشته می شود. سرهنگ سالاری، پدر لیلا، مشغول پیگیری ماجرا می شود، اما به فاصله یک شب دخترخاله شهاب که او هم در «چت روم» آن هاست به قتل می رسد. قتل ها ادامه پیدا می کند و فاصله میان قتل ها آن قدر کوتاه است که مأموران در ردیابی های شان دچار مشکل می شوند
در یکی از پوسترهای "قتل آنلاین" تصویر تمام قد کسی کار شده،که کل بازیش در فیلم به دو دقیقه هم نمی رسد.تصویر این بازیگر بزرگ تر و مهم تر از جمشید هاشم پور(بازیگر اصلی فیلم) در پوستر وجود دارد.سهل انگاری هایی از این دست باعث شده"قتل آنلاین"فیلم خوبی نباشد.
قتل آنلاین"قرار است یک تریلر باشد.یک فیلم هیجان انگیز پلیسی-جنایی با گره های فراوان؛با گره هایی که هر چند وقت یک بار،آقای پلیس سر وقت شان برود و آن ها را حل و فصل کند.تجربه کم ساخت چنین فیلم هایی باعث شده که تماشاگر خیلی با آن آشنا نباشد «شاید دو فیلم فریدون جیرانی("شام آخر" و "سالاد فصل") در این دسته جای بگیرد،که البته پلیس در آن ها نقش چندانی ندارد»به این دلیل کارگردان اعتماد به نفس لازم برای استفاده از تمامی ظرفیت های ژانر را نداشته و مایه های ملودراماتیک به فیلم اضافه کرده است.به همین خاطر،"قتل آنلاین" بیشتر از این که یک تریلر باشد،یک ملودرام جنایی است(مثل دو فیلم فریدون جیرانی)و این باج دادن به تماشاگر برای جذب بیشترش باعث شده که فیلم چند لحن مختلف پیدا کند.در جاهایی تریلر با ساخت و پرداخت خوب و در جاهایی ملودرام که ضعیف و آبکی است.برای اثبات این قضیه کافی است که تمام صحنه دونفره های حمید گودرزی و الناز شاکردوست را کنار صحنه قتل مادر شهاب حسینی بگذارید؛تا متوجه بی مایگی اولی و پختگی دومی شوید.
فیلم شروع خوبی دارد.شخصیت های اصلی اش را لا به لای تیتراژ معرفی می کند و ارتباط بین آنها را نشان می دهد.طوری که وقتی تیتراژ تمام می شود،فیلم مقدمه اولیه اش را پشت سر گذاشته و رفته سر اصل مطلب.سکانس همراهی ماشین ها به دنبال عروس و داماد هم سکانس خوبی است و نشان از ریتم شناسی سازنده اش دارد.اما همه چیز از قتل اول و حضور جمشید هاشم پور در محل جنایت افت می کند،فیلم مخاطبش را کم هوش فرض می کند و توضیح های اضافی می دهد.شخصیت ها هم همین طور برای خودشان رژه می روند،بی آنکه نیازی به حضورشان باشد یا کارکرد داستانی داشته باشند.
در چنین فیلمی که قرار است تماشاگر را در تعلیق نگه دارد و قاتل را آخر سر معرفی کند،گره داستانی و نحوه حضور قاتل در داستان باید چفت و بست محکمی داشته باشد،اما در فیلم این طور نیست و قاتل از همان اول مشخص است.گریم شهاب حسینی این قدر تابلو و لو دهنده است(با توجه به ذهنیتی که تماشاگر از پرسوناژ سینمایی او دارد)که از همان اول تماشاگر به او شک می کند کس دیگری هم وجود ندارد که احیانا این شک را از بین ببرد.اگر از تمام گاف های فیلمنامه ای(فیلم چهار فیلمنامه نویس و یک مشاور دارد!) و اجرایی بگذریم،بعضی از صحنه های فیلم کارگردانی خوبی دارد؛مثل سکانس به قتل رسیدن مادر شهاب حسینی با نگاه هایی که بچه توی دوربین می اندازد یا فست موشن های سکانس تهدید الناز شاکردوست و یک سری از جامپ کات های تصویری در سکانس آخر که آدم را یاد فیلم عزیز "هفت(دیوید فینچر)" می اندازد.
موضوع فیلم چون مرتبط با یکی از مظاهر زندگی انسان مدرن(اینترنت) است،به جا و بی جا سعی می کند به مظاهر دیگر تکنولوژی هم ارجاع دهد و از آنها استفاده کند،استفاده ای که در بیشتر جاها به دلیل کارکرد غلط،،لوس و نچسب به نظر می رسد؛استفاده از لپ تاپ برای چت کردن توی ماشین آن هم موقع رانندگی،استفاده بدون کارکرد از آیفون تصویری،کامپیوتری کردن پرونده های قضایی و استفاده همیشگی از اینترنت و چت،آن هم جاهایی که حضور تلفن درست تر به نظر می رسد(مثل قرار شاکردوست و گودرزی برای فرار دختر از خانه)نمونه ای از این موارد است که فیلم را جعلی و تقلبی نشان می دهد. تنها دلیلی که برای استفاده از آنها به ذهن می رسد،ذوق زدگی عوامل سازنده است که به خاطر جوگیری هر چه دم دستشان بوده،در فیلم گذاشته اند.
فیلم انبوهی بازی معمولی و بد و یک بازی خوب و ویژه دارد.حمید گودرزی و الناز شاکردوست برای زوجی که عاشق هم هستند و حادثه ای بینشان فاصله انداخته،زیادی شل و ول به نظر می رسند.نه گرمایی در رابطه شان دیده می شود ونه احساسی که در تماشاگر شور ایجاد کند.جمشید هاشم پورهم کم کم دارد در نقش پلیس وظیفه شناس از جان گذشته کلیشه می شود،نقش جای کار خاصی برای او نگذاشته و مثل همیشه بازی استانداردی دارد.شخصیت دکتر با بازی غلامحسین لطفی به دلیل برداشت اشتباه او از نقش،بیشتر یادآور وردست بانمک در فیلمفارسی های قبل از انقلاب است تا کسی که قرار است در مسیر داستان کمک کار پلیس باشد.می ماند شهاب حسینی در نقش قاتل.
حسینی نه تنها بهترین بازیگر فیلم است،بلکه یکی از بهترین بازی های مکمل امسال سینمای ایران را هم انجام داده.او به خوبی وبا احساس نقشش را در آغوش کشیده و آن را با تلفیقی از خونسردی و اضطراب بازی کرده است.شخصیت قاتل به خاطر اجرای خاص حسینی(با آن اداها و افه های دوست داشتنی اش)رگه ای از وقار و متانت دارد که در نظر تماشاگر محق و دوست داشتنی جلوه می کند.معمولا افه های بازیگری بین شخصیت و تماشاگر فاصله می اندازد،اما این جا افه ها کارکرد معکوس پیدا کرده و دلنشین شده است.شهاب حسینی بازیگر خوبی است(با سه بازی خوب در فیلم های"این زن حرف نمی زند"،"شمعی در باد" و همین "قتل آنلاین")که سینمای ایران می تواند استفاده بهتری از او کند.
قتل آنلاین" فیلم خوبی نیست ولی مایه هایی از یک فیلم متوسط و حتی خوب را در خود دارد.اگر برخی از این مایه های داستانی و اجرایی به کار ساخت چند فیلم متوسط و خوب بیاید،فیلم کار خودش را در جایی دیگر انجام داده است،حتی اگر خودش خوب نباشد.و این باعث می شود که فیلم را جدی بگیریم و استفاده خاص خود را از آن ببریم.استفاده ای که شاید تاثیرش در آینده مشخص شود.
مسعود آب پرور متولد 1340 تهران، فارغ التحصیل کارگردانی سینما از دانشکده سینما و تئاتر است. از فعالیت های جنبی او میتوان به کارشناسی سناریو و فیلم در بنیاد سینمایی فارابی، تأسیس «کارگاه گسترش هنر» و طراحی کلیپ های ایرانی اشاره کرد.
جمشید هاشم پور، شهاب حسینی، حمید گودرزی، الناز شاکردوست، غلامحسین لطفی، میرمحمد تجدد، یکتا ناصر، شهره سلطانی، علیرضا نجف زاده
کارگردان: مسعود آب پرور، تهیه کننده: کمال طباطبایی، نویسنده فیلمنامه: نادر وحید، مدیر فیلمبرداری: کاظم شهبازی، مجری طرح: کمال طباطبایی، طراح صحنه: مشکین مهرگان، طراح پوستر: بهزاد خورشیدی، طراح چهره پردازی: عاطفه رضوی، چهره پرداز: سعید چمنی، حامد علی بخشی،شبنم سلیمی
ژانر :اجتماعی
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 5.62 از 10
