به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، وزیر علوم در حاشیه جلسه هیئت دولت گفت: من و همه استادان دانشگاه و میتوانم بگویم همه دانشجویان عزیز، طرفدار حضوری بودن کلاسها هستیم. البته که تحصیلات تکمیلی همیشه حضوری هست، ولی برای کارشناسی هم واقعاً حامی حضوری بودن هستیم. ریسک هم پذیرفتیم و بهخاطر برخی از نگرانیها، مدیران دانشگاه قبول کردند که کلاسها حضوری باشد.
اما تا کی و به چه شرطی؟ به شرطی که دانشگاه محل خشونت نباشد؛ محل توهین و نفرتافکنی نباشد؛ اهانت به نمادهای ملی و میهنی نشود. به شرط اینکه توهین، فحاشی و خشونت فیزیکی رخ ندهد، حتماً دانشگاه حضوری خواهد بود.
ولی حتماً در صورتی که بخواهد وضع آشوب توسط اندکی استمرار پیدا بکند، آن وقت دیگر اختیار از دست ما خارج میشود. من خواهشم این است که دانشجویان عزیز و استادان گرانقدر ما که خودشان پیگیری میکنند حضوری بودن دانشگاه را، کمک بکنند تا آن تعداد اندکی که میخواهند صحن دانشگاه را به صحن بلوا تبدیل کنند، آنها را خودشان کنترل کنند.
اظهارات وزیر نه یک تهدید، بلکه تلاشی برای پایداری فعالیتهای آموزشی و حفظ حقوق اکثریت دانشجویان تعبیر میشود.
محورهای اصلی این تحلیل به شرح زیر است:
از این دیدگاه، وظیفه اصلی وزارت علوم فراهم کردن بستر آموزش است. حضور در دانشگاه «حق» مسلم تمامی دانشجویانی است که میخواهند در فضایی آرام تحصیل کنند. وزیر با تاکید بر حضوری ماندن کلاسها، نشان میدهد که دولت اجازه نمیدهد پروژه «تعطیلی علم» که توسط بدخواهان دنبال میشود، به نتیجه برسد. در واقع، این سخنان نوعی ایستادگی در برابر تلاشها برای فلج کردن چرخهی علمی کشور است.
در این تحلیل، تاکید بر کلمه «اندک» نشاندهنده سعهصدر نظام در برابر بدنه کلی دانشجویی است. لایه موافق معتقد است که محیط دانشگاه مقدس است و نباید با «فحاشی»، «هتک حرمت نمادهای ملی» و «خشونت فیزیکی» آلوده شود. لذا، مشروط کردن حضور به رعایت این بدیهیات اخلاقی، در راستای بازگرداندن دانشگاه به جایگاه اصلی خود به عنوان «مبدأ تحولات مثبت» و نه مرکز تنشهای بیهوده است.
درخواست وزیر از اساتید و دانشجویان برای مدیریت فضای داخلی دانشگاه، نشانه اعتماد به بلوغ سیاسی و اجتماعی دانشگاهیان است. از این منظر، مدیریت دانشگاهی به جای رویکرد پلیسی، به دنبال راهکار «درونی» است. این یعنی نظام ترجیح میدهد نظم دانشگاه توسط خودِ ارکان دانشگاه (استاد و دانشجو) حفظ شود تا نیازی به دخالتهای بیرونی نباشد؛ این یک رویکرد کاملاً دموکراتیک و صیانتی است.
اشاره به اینکه «اختیار از دست ما خارج میشود»، به عنوان یک هشدار دلسوزانه تعبیر میشود. حامیان این دیدگاه معتقدند که اگر اقلیتی بخواهند امنیت ملی و نظم عمومی را در محیط حساس دانشگاه به خطر بیندازند، طبق قانون، نهادهای ذیصلاح مجبور به مداخله خواهند بود. لذا وزیر با این جملات، در واقع در حال پیشگیری از هزینهسازی برای دانشجویان و حفظ استقلال نسبی فضای دانشگاه در برابر مداخلات امنیتی است.
تاکید بر عدم توهین به «نمادهای ملی و میهنی»، نشاندهنده غیرت ملی مسئولان است. دانشگاهی که در آن به پرچم یا هویت ملی توهین شود، از مسیر خدمت به کشور خارج شده است. بنابراین، این شروط نه محدودیت، بلکه «کفِ انتظارات» هر کشوری از نخبگان و مراکز علمیاش برای حفظ انسجام ملی است.
