به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، ایمان ملکی سال 1976 در تهران به دنیا آمد و رابطهاش با نقاشی از کودکی آغاز شد؛ زمانی که کنجکاوی بیشتر از تکنیک اهمیت داشت و دلبستگی به کار مهمتر از نتیجه بود. از همان دوران کودکی، به رئالیسم جذب شد، نه بهعنوان تقلید، بلکه بهعنوان نوعی تامل؛ راهی برای ارج نهادن به نور، بافت، سکوت و حقیقت.
در سن تنها پانزده سالگی، ملکی تحت آموزش رسمی نخستین و تنها استادش، مرتضی کاتوزیان قرار گرفت که از بزرگترین نقاش رئالیست ایران است. این دورهی شاگردی همه چیز را شکل داد و او را در انضباط، اصول کلاسیک و ایدهی این که رئالیسم به معنای کپی کردن واقعیت نیست بلکه فهم عمیق آن و ترجمه بار عاطفی آن روی بوم است، ریشهدار کرد. تا اواخر دهه 70 شمسی، ملکی به طور حرفهای نقاشی میکرد و همزمان تحصیلات دانشگاهی در رشته طراحی گرافیک در دانشگاه تهران را دنبال کرد فارغالتحصیل شد.
نمایشگاهها و تحسینها در پی آمدند، اما ملکی هرگز به دنبال جنجال نبود. او حرفهای ساخت که بر پایه ثبات، صبر و آموزش بنا شده بود. سال 2000، او استودیو نقاشی آرا را تأسیس کرد، فضایی که نهتنها برای خلق هنر بلکه برای انتقال دانش اختصاص داشت. این توازن بین مهارت و استادگری، معرف میراث اوست.
سال 2005 از او تحسین بینالمللی به عمل آمد؛ زمانی که جایزه نقاشی William Bouguereau و جایزه Chairman’s Choice را در سالن ARC ایالات متحده دریافت کرد. حتی با وجود تقدیر جهانی، ملکی همچنان به تدریس متعهد است، چند روز در هفته با دانشجویان کار میکند و نسل بعدی نقاشان رئالیست جدی را شکل میدهد. آثار او حس جاودانگی دارند، زیرا بدون شتاب ساخته شدهاند، هر اثر گفتوگویی آرام بین مشاهده، احساس و هنر است.
آثار منتخب ایمان ملکیایمان ملکی سال 1976 در تهران به دنیا آمد و رابطهاش با نقاشی از کودکی آغاز شد؛ زمانی که کنجکاوی بیشتر از تکنیک اهمیت داشت و دلبستگی به کار مهمتر از نتیجه بود. از همان دوران کودکی، به رئالیسم جذب شد، نه بهعنوان تقلید، بلکه بهعنوان نوعی تامل؛ راهی برای ارج نهادن به نور، بافت، سکوت و حقیقت.
1. فالهای حافظ، 2003، رنگ روغن روی بوم، 134 × 100 سانتیمتر
2. خواهران و یک کتاب، 1997، رنگ روغن روی بوم، 80 × 60 سانتیمتر
3. سرنوشت، 1997، رنگ روغن روی بوم، 100 × 75 سانتیمتر
4. دختری کنار پنجره، 2000، رنگ روغن روی بوم، 78 × 55 سانتیمتر
5. پایان امتحانات، 1998، رنگ روغن روی بوم، 80 × 60 سانتیمتر
6. ماهیفروش، 1996، رنگ روغن روی بوم، 90 × 60 سانتیمتر
7. افطار، 1995، رنگ روغن روی بوم، 80 × 60 سانتیمتر
8. نوازنده تار، 1998، رنگ روغن روی بوم، 80 × 60 سانتیمتر
9. یاد آن خانه، 2001، رنگ روغن روی بوم، 83 × 58 سانتیمتر
10. سرباز هخامنشی، 2002، رنگ روغن روی بوم، 163 × 100 سانتیمتر
آنچه نقاشیهای ملکی را استثنایی میکند، تنها دقت فنی آنها نیست؛ سکون عاطفی آنهاست. شخصیتهایش ژست نمیگیرند؛ آنها وجود دارند. زنی کنار پنجره، یک فضای داخلی آرام، لحظهای در میانه فکر. این صحنهها حس زندگی واقعی دارند، مانند خاطراتی که تا دیدن آنها نمیدانستید مال شما هستند.
نور زبان مخفی اوست. او از آن نه برای درام، بلکه برای صداقت استفاده میکند. نورِ نرمِ روز که روی پارچه، پوست یا دیوارها میریزد، جوّ ایجاد میکند بدون دستکاری. رئالیسم او قصد شگفتزده کردن بیننده را ندارد، بلکه او را دعوت به کندتر دیدن میکند.
نقاشیهایی مانند «فالهای حافظ» و «دختری کنار پنجره» توانایی او در ترکیب هویت فرهنگی با احساسات جهانی را نشان میدهند. برای درک آنچه در حال وقوع است، به زمینه نیاز ندارید. این دسترسیِ احساسی دلیل محبوبیت آثارش در سطح بینالمللی است.
11. مهاجر، 2003، مداد رنگی روی کاغذ، 53 × 37 سانتیمتر
12. آلبوم قدیمی، 2006، رنگ روغن روی بوم، 110 × 85 سانتیمتر
13. تنها با دریا، 2008، رنگ روغن روی بوم، 89 × 70 سانتیمتر
14. راز رنگها، 2008، رنگ روغن روی بوم، 70 × 52 سانتیمتر
15. انتظار، 2008، رنگ روغن روی بوم، 80 × 60 سانتیمتر
16. چالش، 2009، رنگ روغن روی بوم، 83 × 60 سانتیمتر
17. کمی امید، 2013، رنگ روغن روی بوم، 115 × 80 سانتیمتر
18. روکش ناپایدار، 1995، رنگ روغن روی بوم، 100 × 70 سانتیمتر
19. ساخت موسیقی بهطور مخفی، 1996، رنگ روغن روی بوم، 100 × 70 سانتیمتر
20. مطالعه، 1998، رنگ روغن روی بوم، 91 × 50 سانتیمتر
21. سرگیجه، 1998، رنگ روغن روی بوم، 100 × 75 سانتیمتر
22. آرزو…، 2000، رنگ روغن روی بوم، 100 × 70 سانتیمتر
23. کوچه، 2001، پاستل روی کاغذ، 40 × 30 سانتیمتر
24. نور خورشید، 2004، رنگ روغن روی بوم، 107.5 × 60 سانتیمتر
25. پنجره، 2006، رنگ روغن روی بوم، 80 × 60 سانتیمتر
