به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در این تصویر گروهی، حسن روحانی با چهرهای لاغر، موهای کوتاه و نگاهی جدی که هنوز ردّ سادگی و خلوص دوران نوجوانی در آن پیداست، در ردیف دوم ایستاده است. شهید بهشتی اما با وقار همیشگیاش، در مرکز یا کنار گروه ایستاده و گویی آیندهای روشن را برای این جمع ترسیم میکند. مدرسه علوی در آن سالها نه فقط مکانی برای آموزش علوم دینی و جدید، بلکه کانونی برای پرورش تفکر انقلابی و اخلاقمدار بود و حضور این دو نفر در یک قاب، خود گواهی بر آن فضا و آرمانهاست.
این عکس فراتر از یک یادگاری شخصی، روایتگر بخشی از تاریخ مشترک دو نسل است: نسلی که در سایه نهضت اسلامی رشد کرد، درس شجاعت و تعهد آموخت و بعدها هرکدام به شکلی در سرنوشت کشور سهیم شدند. امروز که به این تصویر سیاه و سفید نگاه میکنیم، انگار صدای گفتوگوهای آن روزهای قم دوباره زنده میشود؛ گفتوگوهایی درباره دین، عدالت، مبارزه و آیندهای که قرار بود بهتر باشد. لحظهای که استاد و شاگرد، بیخبر از فراز و نشیبهای پیش رو، تنها به یادگیری و ساختن مشغول بودند.
این قاب، نمادی از پیوند عمیق میان استاد و شاگردی است که بعدها هر یک مسیرهای متفاوتی در تاریخ معاصر ایران پیمودند.
