به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، این صحنه، ترکیبی از صرفهجویی دانشجویی و نوعی خلاقیت اجباری است. پسرها بعد از نوشیدن چای داغ شبانه، به جای دور انداختن کیسهها، آنها را با آب سرد میشویند، فشار میدهند و برای خشک شدن آویزان میکنند. گاهی بوی ملایم چای سیاه خشکشده در هوا میپیچد و با بوی جورابهای کثیف و اسپری بدن ارزانقیمت قاطی میشود. این کار کوچک، هم جیب خالی آخر ماه را کمی سبکتر نگه میدارد و هم نوعی اعتراض خاموش به قیمتهای سرسامآور چای کیسهای در فروشگاه دانشگاه است.
صبح که میشود، چای کیسهایهای خشکشده مثل برگهای خشک پاییزی جمعآوری میشوند؛ بعضیها دوباره داخل قوری میروند، بعضیها هم برای دور دوم یا سوم دمکرده میشوند تا جایی که دیگر رنگ و عطر چندانی ندارند. این تصویر ساده اما پرمعنا، بخشی از زندگی روزمرهی خوابگاه است: جایی که حتی چای کیسهای هم حق استفادهی دوباره دارد و هیچچیز واقعاً دور انداخته نمیشود.
