به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، آلبرت اینشتین، یکی از بزرگترین ذهنهای تاریخ بشر، در 18 آوریل 1955 درگذشت. اما داستان مغز او تازه پس از مرگش آغاز شد. توماس هاروی، پاتولوژیست بیمارستان پرینستون، بدون کسب اجازه رسمی، مغز اینشتین را خارج کرد و آن را در یک شیشه ساده نگه داشت. این تصمیم جنجالی، بعدها به یکی از مهمترین مطالعات عصبشناسی تاریخ تبدیل شد.دهها سال بعد، دانشمندان با استفاده از فناوریهای پیشرفته، مغز اینشتین را به دقت بررسی کردند.
نتایج تحقیقات (به ویژه مقاله سال 2012 در مجله Brain) نشان داد که وزن مغز او کاملاً معمولی (حدود 1230 گرم) بود، اما ساختار آن بسیار خاص بود. چینخوردگیهای (gyri) بیشتری در ناحیه parietal inferior و occipital وجود داشت — نواحی مرتبط با تفکر ریاضی، تصور فضایی و استدلال انتزاعی.عکسهای تاریخی و علمی که اکنون منتشر شدهاند:یکی از مشهورترین تصاویر، مغز کامل اینشتین از دید بالا است که چینخوردگیهای پیچیده و متراکم آن را به وضوح نشان میدهد.
تصویر دیگری، نقشه برچسبدار کورتکس مغزی اوست که شیارهای Transverse occipital، Intraparietal و Central sulcus را با دقت علامتگذاری کرده. همچنین عکسی نمادین از هاروی در حال نگه داشتن شیشه حاوی مغز اینشتین وجود دارد که حس تاریخی و علمی عمیقی ایجاد میکند.
دکتر داین فالک و همکارانش در دانشگاه فلوریدا و دیگر مؤسسات، با مقایسه مغز اینشتین با مغز افراد معمولی، متوجه شدند که او دارای تعداد بیشتری سلول گلیال (سلولهای پشتیبان نورونها) در نواحی مرتبط با پردازش اطلاعات بوده است. این یافتهها، هرچند قطعی نیستند، اما بحثهای داغی درباره «زیستشناسی نبوغ» به راه انداختهاند.امروزه این عکسها و اسلایدها در مجموعههای دانشگاهی و موزهها نگهداری میشوند و به دانشجویان، محققان و علاقهمندان به علم الهام میبخشند. مغز اینشتین نمادی است از اینکه نبوغ ممکن است ریشه در ساختار بیولوژیکی داشته باشد، اما قطعاً ترکیبی از ژنتیک، محیط و تلاش بیوقفه است.آیا مغز شما هم پتانسیل مشابهی دارد؟ علم هنوز در حال کشف رازهای ذهن انسان است.
ساعدنیوز در فضای مجازی
