به گزارش سرویس چندرسانه ای ساعدنیوز، در دل میناب، جایی که نخلها با نسیم خلیج همنوا میرقصند و کودکان با لهجهی گرم جنوبیشان آرزوهایشان را فریاد میزدند، صبحی خونین آمد؛ صبح 9 اسفند 1404، که مدرسهی شجره طیبه، پناهگاه کوچک خندهها و درسهای ساده، زیر موشکهای بیرحم به خاک و خون کشیده شد. بیش از 160 دانشآموز بیگناه، بیشتر دختران کوچک هفت تا دوازده ساله، همراه با معلمانشان که چون مادرانی دلسوز پناهشان داده بودند، در یک لحظه ابدی شدند؛ برخی زیر آوار ماندند، برخی در حالی که به نمازخانه پناه برده بودند دوباره هدف قرار گرفتند، و قلب این شهر گرم جنوبی برای همیشه سرد شد. آنها که صبح با کولههای رنگارنگ و لبخندهای معصومانه به کلاس رفته بودند، دیگر برنگشتند؛ جای خالیشان در نیمکتها، در صفهای صبحگاهی، در آغوش مادرانی که هنوز بوی تنشان را در لباس مدرسه حس میکنند، فریادی خاموش از جنایت است.
