به گزارش سرویس مجله خانواده ساعدنیوز، قهر کردن زنان با مردان تفاوت هایی دارد ولی جدا از این تفاوت ها، بعضی از شخصیت ها به گونه ای هستند که قهر کردن را به عنوان راحتترین ابزار در ناراحتی ها و ابراز خشم خود می دانند. افرادی که قهر میکنند بیش از همه در معرض پیامدهای منفی قهر هستند. بسیار پیش میآید که زن و شوهرهای جوان در دوران نامزدی و در فاصله عقد تا ازدواج به دلایل مختلف بارها با هم قهر میکنند. در ادامه با ما همراه باشید تا بدانید چه شخصیت هایی بیشتر قهر می کنند، تفاوت قهر کردن زنان با مردان در چیست و برای پیشگیری از قهر چه باید کرد.
بعضی افراد بیشتر قهر می کنند و زودتر از دیگران می رنجند و آزرده خاطر می شوند و این کم کم به صورت ویژگی شخصیتی آنها شناخته می شود. درواقع شاید بتوان اینگونه گفت که افرادی که توانایی کلامی کمتری نسبت به دیگران دارند، یا فکر میکنند دلیلی برای حرف زدن وجود ندارد یا اصلا فکر می کنند حرف زدن فایده ای ندارد، بیشتر از بقیه افراد به قهر کردن روی می آورند.
دلیل دیگر این موضوع که چرا بعضی شخصیت ها بیشتر از بقیه قهر میکنند این میتوان باشد که معمولا این افراد چون وقتی در کودکی قهر می کرده اند و به چیزی که می خواسته اند، می رسیده اند؛ همین موضوع کم کم موجب می شود که قهر کردن به عنوان بخشی از شیوه های رفتاری آنها تبدیل شود. اینها افرادی هستند که تصور می کنند بهترین کار برای تسلط روی افراد، این است که آنها را تحت کنترل درآورند. البته این شیوه برخورد، خودخواهانه به نظر می رسد چون بدین ترتیب فرصت حرف زدن را از طرف مقابل هم سلب می کنند.
ممکن است شخصی که زیاد قهر میکند، عزت نفس پایین یا آسیب دیده ای داشته باشد که در این صورت وقتی در شرایط یا در معرض اختلاف عقیده یا سلیقه با دیگران قرار میگیرد، راهی جز قهر کردن برایش باقی نمی ماند.
گاهی زن و شوهرها وقتی از دست هم ناراحت می شوند قهر می کنند و دیگر با هم حرف نمی زنند. به عقیده آنها قهر و دعوا بهترین وسیله است که می توانند از همسرشان انتقام بگیرند. ولی این شیوه نه تنها همسرشان را تنبیه نمی کند بلکه ممکن است طرف مقابل هم مقابله به مثل کند و قهر کند که این تاثیر بسیار بدی بر زندگی زناشویی می گذارد و عواقب بدی به دنبال دارد.
رفتار قهر کردن در زنان بیشتر به شکل توجه طلبانه انجام میشود و تناوب آن در میان زنان بیشتر از مردان است. مردان هنگامی که دچار چالش های هیجانی و عاطفی میشوند و از پس حل کردن مشکل بر نمیآیند، به قهر روی می آورند. در واقع قهر کردن فرار از مواجه شدن با مسئله است.
زنان هنگامی که با دوستان خود قهر میکنند یا دچار اختلاف و سوء تفاهم با آنها میشوند معمولا حالت برون گراتری به نسبت آقایان دارند و حتی با یک تماس تلفنی نیز میتوانند آشتی کنند و مسئله را حل و فصل کنند. زنان معمولا سریعتر آشتی میکنند و ناراحتی خود را بیان میکنند و با شنیدن دلایل قانع کننده به سرعت مجاب میشوند و خطای فرد را فراموش میکنند.
گاهی مردان برای تمرکز بر موضوع و حل آن نیاز به گرفتن فاصله دارند. این رفتار ممکن است اشتباهی قهر در نظر گرفته شود. اما در این حالت مردان صرفا حل مسئله را به تعویق می اندازند تا آرامش خود را حفظ کنند.
برخلاف زن ها که به سرعت ناراحتی و دعوا را فراموش میکنند، مردان اینطور نیستند و تا مدتها ناراحتی و اختلاف در ذهن آن ها روشن باقی می ماند که این میتواند حتی تا سال ها نیز به طول انجامد. مردان در بیان احساسات خود ضعیف تر از زنان هستند و بروز احساساتی، چون گریه، اشک، بغض و قهر در آن ها کمتر رخ می دهد.
هنگام مشاجره، آن که قوی و مسلط است به هر طریق ممکنی عصبانیت و خشونت خود را ابراز و از خود دفاع میکند و خیلی سریع از شر احساسات منفی رها میشود، اما فرد ضعیف فقط نظاره گر است، فریادها را میشنود، حرف ها و کنایه ها را ظاهرا تحمل میکند و چون کاری از پیش نمی برد به قهر متوسل میشود.
برای پرهیز از این وضع بهتر است هنگام خشم و مشاجره، روی اعصاب و رفتارمان کنترل داشته باشیم، قلب و روح طرف مقابل مان را از هیجانات منفی پر نکنیم، بگو مگوی مان را دو طرفه پیش ببریم تا ضمن دفاع خویش، او هم بتواند حرف بزند و از خودش دفاع کند و هرگز خود را مظلوم و شکست خورده نپندارد که بعد در صدد انتقام و تلافی و در نتیجه قهر برآید.
