به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، مسعود تجریشی امروز در جمع گروهی از دانشجویان تجمعکننده در ضلع جنوبی دانشگاه صنعتی شریف با بیان اینکه تمام نکته ما این بود که رهبر انقلاب تأکید کردند زندگی نرمال باشد و دانشگاه برقرار بماند، اظهار کرد: برخلاف برخی پیشنهادها، ما اعلام کردیم که باید دانشگاه حضوری باشد؛ در حالی که بسیاری از دوستان معتقد بودند فعالیتها از نهم اسفندماه آغاز شود.
تجریشی با تأکید بر ضرورت حفظ اعتماد جامعه افزود: باید بتوانیم این اعتماد را حفظ کنیم و مانع از سلب آن شویم. اعتقاد ما این بود دانشجویانی که عصبانی هستند و اعتراض دارند، در محیط دانشگاه حرف خود را بهدرستی بیان کنند، نه اینکه موضوع به بیرون از دانشگاه کشیده شود.
به نقل از روزنامه شریف، وی همچنین گفت: در برخی جلسات، بخشی از نهادهای کشور پیشنهاد داده بودند که دانشگاهها مجازی شود، اما ما اعلام کردیم میتوانیم موضوع را در داخل دانشگاه مدیریت کنیم و اجازه ندهیم مسائل به بیرون منتقل شود. علاوه بر این، ماه مبارک رمضان نیز میتواند به آرامش فضای دانشگاهها کمک کند.
رئیس دانشگاه صنعتی شریف در پایان تأکید کرد: هدف ما برقراری کلاسهای دانشگاه در چارچوب مصوبات و با حفظ آرامش و اعتماد بودهاست و همچنان بر همین مسیر تأکید داریم.
دیدگاه مثبت و رویکرد تعاملی رئیس دانشگاه صنعتی شریف (دکتر مسعود تجریشی) در مواجهه با اعتراضات دانشجویی را میتوان در محورهای زیر خلاصه کرد:
رئیس دانشگاه شریف بر این باور است که دانشگاه باید مأمنی برای بیان اعتراضات باشد. او صراحتاً بیان میکند که «دانشجوی عصبانی و معترض باید بتواند در محیط دانشگاه حرف خود را بزند». این دیدگاه نشاندهنده یک نگاه مثبت به «نهاد دانشگاه» به عنوان فضایی برای تخلیه هیجانات و بیان مطالبات مدنی است، به جای آنکه با رویکردی حذفی، دانشجو را به خارج از دیوارهای دانشگاه سوق دهد.
یکی از نکات کلیدی در اظهارات وی، مقاومت در برابر پیشنهادهای نهادهای بیرونی برای مجازی کردن دانشگاه است. او با تأکید بر اینکه «ما میتوانیم موضوع را در داخل دانشگاه مدیریت کنیم»، نشان میدهد که به بلوغ فکری دانشجویان و توان مدیریتی بدنه دانشگاه اعتماد دارد. این رویکرد مثبت مانع از امنیتی شدن فضای دانشگاه و ورود نیروهای غیردانشگاهی به حریم علم میشود.
اصرار بر برگزاری کلاسهای حضوری، حتی در شرایط بحرانی، نشاندهنده نگاه استراتژیک وی به تداوم حیات علمی و اجتماعی است. از دیدگاه او، حضور فیزیکی دانشجویان نه تنها تهدید نیست، بلکه فرصتی است تا با استفاده از ظرفیتهای موجود (مانند فضای آرامبخش ماههای مذهبی یا جلسات گفتگو)، اعتماد بین مدیریت و دانشجو بازسازی شود.
با تأکید بر اینکه اعتراضات نباید به بیرون از درهای دانشگاه کشیده شود، رئیس دانشگاه در واقع به دنبال صیانت از امنیت دانشجویان است. او میداند که ابراز اعتراض در محیط آکادمیک، هزینههای بسیار کمتری نسبت به فضای عمومی خیابان برای دانشجو دارد؛ لذا با ایجاد این بستر، نقشی حمایتی و پیشگیرانه ایفا میکند.
حضور وی در جمع دانشجویان تجمعکننده و گفتگو با آنها، نشاندهنده اعتقاد به «مدیریت میدانی» و «بدون واسطه» است. این رفتار مثبت پیامآور این است که صدای دانشجو شنیده میشود و مسئولان دانشگاه خود را ملزم به پاسخگویی در برابر مطالبات، حتی در فضای عصبانیت و اعتراض، میدانند.
نتیجهگیری: تحلیل دیدگاه رئیس دانشگاه شریف نشان میدهد که وی به جای نگاه «تهدیدمحور» به اعتراضات، نگاهی «فرصتمحور» و «تربیتی» دارد. او دانشگاه را نه صرفاً مکانی برای آموزش دروس، بلکه بستری برای تمرین دیالوگ و مدیریت بحرانهای اجتماعی میبیند که در آن حفظ کرامت دانشجو و استقلال دانشگاه اولویت اصلی است.
