به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، تصنیف «چنان مستم» یکی از زیباترین و ماندگارترین آثار استاد محمدرضا شجریان است که در آلبوم «آسمان عشق» و در دستگاه سهگاه (بهویژه مخالف سهگاه) اجرا شده. این قطعه با شعری عرفانی از مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) آغاز میشود که از دیوان شمس تبریزی برگرفته شده و حالتی از مستی روحانی، رهایی از قید و بندهای دنیوی و پرواز به سوی عشق الهی را توصیف میکند. شجریان با تغییر جزئی «امروز» به «امشب» در متن، حس و حال شبانه و عمیقتری به آن بخشیده و با صدای آسمانی و تحریرهای بینظیرش، این غزل را به یکی از شاهکارهای موسیقی سنتی ایران تبدیل کرده است.
آهنگسازی این تصنیف عمدتاً به داریوش پیرنیاکان نسبت داده میشود که با همنوازی تار خود در کنار استاد شجریان، فضایی عمیق و عاشقانه خلق کرده؛ هرچند در برخی منابع به همکاری یا بخشهایی از ساخت توسط خود شجریان نیز اشاره شده است. همراهی نوازندگانی چون جمشید عندلیبی (نی) و همایون شجریان (تنبک) در این اجرا، به غنای اثر افزوده و «چنان مستم» را به نمادی از تلاقی شعر عرفانی مولانا با موسیقی اصیل ایرانی و صدای جاودان شجریان بدل کرده؛ قطعهای که همچنان پس از سالها، شنونده را به سفری درونی از خویشتن به بیخویشی میبرد.
