به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، امیر دالوند در شعرخوانیهایش، فضایی خلق میکند که ترکیبی است از اعتراف بیپرده و تسلیم عاشقانه. صدای گرم و کمی گرفتهاش، همراه با مکثهای حسابشده، باعث میشود شنونده احساس کند این کلمات نه از روی شعر که از عمق یک تجربه واقعی بیرون میآیند.
لحن او در این ویدئو نه التماسی است و نه توجیه؛ بلکه نوعی رهایی تلخ-شیرین دارد. انگار میگوید: «میدانم اشتباه کردهام، میدانم نباید اینقدر وابسته باشم، اما چه کنم که قلبم قانون خودش را دارد». این صداقت خام و بدون روتوش، یکی از دلایل اصلی محبوبیت دالوند در میان مخاطبان غزل معاصر است؛ او شعر را نه فقط نمیخواند، بلکه زندگی میکند و درد میکشد.
این بیت و نحوه اجرا شدنش توسط امیرعلی دالوند، به مرور به یکی از نمادهای عشق ناتمام و پرتناقض نسل جدید تبدیل شده است. شنیدنش در شبهای شعرخوانی یا کلیپهای کوتاه، اغلب همراه با آه مخاطبان یا کامنتهایی از جنس «دقیقاً همینم» است. دالوند با این اجرا نشان میدهد که گاهی بزرگترین شجاعت، نه پنهان کردن ضعفها، بلکه فریاد زدن آنهاست؛ حتی اگر آن ضعف، نامش «دوستت دارم» باشد، در حالی که خودت خوب میدانی نباید اینقدر دوست داشته باشی.
