به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز به نقل از مهر، پدافند ما ابتدای جنگ امکان درگیری مستقیم با انبوه جنگندهها را نداشت و دشمن پلهای هوایی زد. اما امروز با «عملیاتهای کمین» در آسمان ایران و عراق، روایت تسلط آمریکا فرو ریخته است. سه تفاوت کلیدی در هزینه، شبکه و جغرافیا، معادله را برگردانده و زنجیر موفقیت از شناسایی مسیر تا دستگیری خلبان دارد کامل میشود. دشمن طرح دارد، اما ما برگه داریم. عماد نجار؛ بگذارید صریح بگویم.
پدافند ما در روزهای ابتدایی این جنگِ نابرابر، به دلایل مختلفی که مجال پرداختن به آنها در این مجال نیست، امکانِ درگیریِ مستقیم با انبوه جنگندههای دشمن را نداشت. متأسفانه باید پذیرفت: دشمن پلهای هوایی را تا عمق مرکز کشور زد. این واقعیت تلخی بود که روی آن هیچ پردهای نمیتوان کشید. اما در واقع این نمیتوانستیم در روزهای ابتدایی جنگ مبدأ یک تحول بزرگ شد. امروز با اطمینان کامل میگویم: عین همان پلهای هوایی برای جمهوری اسلامی تا عمق منطقه ایجاد شده است. برخی خیال میکنند وضعیت پدافندی دو طرف شبیه هم شده.
اما بگذارید سه تفاوت کلیدی را رو کنم که هیچ کارشناس بیطرفی نمیتواند نادیده بگیرد:
اول: دشمن دستکم هفت لایه حفاظتی برای رژیم صهیونیستی با کمک ناتو و کشورهای عربی طراحی کرده. اما ما در وعده صادق 1 تا 4 لایه به لایه این شبکه را شکافتیم. امروز دست ایران به هر نقطه از منطقه میرسد. آنها شبکه دارند، ما مشت آهنینی داریم که از شبکه عبور میکند.
دوم: هزینهها را مقایسه کنید. اگر پدافند ما فقط چند فروند اف35 یا سوخترسانِ دشمن را با خلبانش ساقط کند، هزینه سیاسی و نظامی آن برای واشنگتن و تلآویو به مراتب بیشتر از رهگیری دهها موشک ایرانی است. معادله هزینه-فایده به سود ما در حال چرخش است.
سوم: جغرافیا را دست کم نگیرید. ایران یک فلات وسیع است با تاسیساتی پراکنده. دشمن باید هزاران کیلومتر پرواز کند تا به هدف برسد. اما رژیم صهیونیستی در یک جعبه شیشهای گیر افتاده. اگر ایران تصمیم بگیرد، با چند نوبت شلیک سنگین، همه چیز در فلسطین اشغالی به آتش کشیده میشود. به همین دلیل است که ناو جرالد فورد حیفا را به مقصد دریای سرخ ترک کرد.
دشمن آرایشش را عوض کرده چون هراس از نبود یک سامانه پدافندی غیر کامل موجبات این تغییر اجباری را فراهم کرد. اما مهمترین بخش ماجرا اینجاست: ما با پدافند کلاسیک و ایستای قدیمی جلو نرفتیم. ما عملیات کمین طراحی کردیم. در آسمان ایران و عراق، کیسههای پدافندی زدیم. امروز این عملیاتهای ویژه به نقطه اوج رسیده است. نتیجه؟ دشمن مدام مسیرهایش را عوض میکند، مدام در هراس است، و مهمتر از همه: روایت کاخ سفید از تسلط کامل بر آسمان ایران فروپاشیده است.
این یعنی یک شکست راهبردی-رسانهای در قلب پنتاگون. بگذارید از یک برگ برنده دیگر هم سخنی به میان بیاوریم: گزارشات مردمی. همان مردم عادی که با گوش خود صدای جت را میشنوند و مسیر را به سامانههای پدافندی گزارش میدهند. این جهاد مردمی در پدافند غیرعامل یکی از عوامل کلیدی تدقیق کریدورهای پروازی دشمن بوده است.
دو مزیت و یک درس از حملات اخیر که باعث شده این حملات دشمن برای ما خالی از فایده نباشد. مزیت اول: مسیرهای جدید پروازی دشمن را شناسایی کردیم. مسیرهایی که اگر امروز روی آنها کار نکنیم، فردا کریدور میشوند. مزیت دوم: مبادی پروازی دشمن را لو دادیم. مخصوصاً پایگاههایی در کویت و اردن که بالگردهای تهاجمی از آنجا بلند میشوند. باید روی این دو کشور تمرکز ویژه داشته باشیم. باید معترف بود که هر شرایط سختی میتواند موجبات پیشرفتی بزرگ برای ما باشد و این پیروزی در زمانی رقم خورده که تن به میدان دادهایم.
عملیات های وعده صادق از یک تا چهار توان موشکی و پهپادی ما را متحول کرد. حملات جنگندههای دشمن هم پدافند کلاسیک ما را متحول خواهد کرد. این یک سیر طبیعی است. زنجیره موفقیت؛ از رادار و سرنگونی انواع جنگنده های دشمن گرفته تا دستگیری خلبان روندی است که باید باور داشت این زنجیره این روزها در پدافند ما نیز در حال تکامل، پیشرفت و افزایش دقت مسیر خود را ادامه می دهد.
شناسایی مسیر ← طراحی کمین ← اصابت ← سرنگونی ← دستگیری یا کشته شدن خلبان ← شکست ماموریت نجات ما بطور مجزا هر حلقه از این زنجیر را با استفاده از امکانات بومی و نیروهای متخصص داخلی قویتر کردهایم. و انشاءالله روزی میرسد که خلبان آمریکایی یا اسرائیلی اسیر، پای تلویزیون بنشیند و بگوید: «نمیدانستم ایرانیها اینقدر دقیق کمین میگذارند.»
اما ما ساده انگارانه به جنگ نگاه نمی کنیم و میدانیم که دشمن طرحهای تازهای در سر دارد: جنگ زیرساختی، ترور، عملیات زمینی و هلیبرن. ما نیز برگههای خودمان را حفظ کردهایم. نه با لاف، نه با شعار، بلکه با کمین در کریدورها، با توسعه موشکهای نقطه زن، تولید در ز محسن صمیمی: مان جنگ و با اعتماد به نیروهای جوان و با غیرت خودی. آمریکا و اسرائیل از آسمان ایران خارج نمیشوند مگر اینکه زانو بزنند. و این زانو زدن، با همین کمینهای کوچک اما هوشمند آغاز شده است.