به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در نقشههای جغرافیایی، «حسنبگلو» تنها یک نقطه کوچک در میان کوههای سر به فلک کشیده شهرستان خداآفرین است؛ اما در واقعیت، اینجا میدان نبرد نابرابر میان «عشق به آموختن» و «محرومیت» است. جایی که جادههای مالرو و صخرههای تند، راه را بر هر وسیله نقلیهای میبندند، اما نتوانستهاند مانع از حضور معلمانی شوند که قلم را بر زمین نمیگذارند.
دنیای امروز دنیای عجیبی است. در روستای حسنبگلو، امواج اینترنت در فضا جاری است، اما در دستان کودکان این روستا خبری از تبلت و گوشی هوشمند نیست. همین موضوع باعث شده تا آموزش مجازی برای این دانشآموزان، برقرار نباشد.
وقتی تکنولوژی به بنبست میخورد، انسانیت وارد میدان میشود. معلمان این روستا برای آنکه حتی یک روز از تقویم آموزشی دانشآموزان هدر نرود، هر روز سفری طاقتفرسا را آغاز میکنند.
با موتور سیکلت: حدود 3 ساعت در مسیرهای پرپیچ و خم و سنگلاخی.
با خودرو (پراید): بیش از 3/5 ساعت رانندگی در جادههایی که هر لحظه بیم سقوط یا نقص فنی در آنها میرود.
یکی از این معلمان میگوید: «مسیر به قدری صعبالعبور است که هر بار رفت و برگشت، معادل یک روز کامل انرژی میبرد، اما وقتی لبخند بچهها را در آستانه در مدرسه میبینیم، تمام خستگی این جادههای خاکی از تنمان در میرود.»

