به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، محیا دهقانی بازیگر پایتخت 4 و همینطور مجموعههای نجلا و مستوران، در تمام مدت جنگ در تهران بوده و میگوید: «در جنگ قبلی ما ترسیدیم و به شمال رفتیم، ولی این بار به این نتیجه رسیدیم که فرقی ندارد کجا باشی.»
دهقانی نسل خودش را با نسل پیشین مقایسه میکند و میگوید: «نسل قبل از ما 8 سال جنگ با عراق را به خاطر دارند، اما ما جنگ ندیده بودیم و حالا تجربه کردیم؛ جنگی که به صورت پیشرفتهتر و مدرن جریان داشت.» او به جنگ دیگری هم اشاره میکند که از پیش از شروع جنگ در فضای رسانهها جریان داشته است. او معتقد است ما هم درگیر جنگ فیزیکی بودیم و هم جنگ رسانه ای و روانی: «خود این ماجرا میتواند مورد استفاده برای فیلمنامه قرار بگیرد. فیلمسازان ما میتوانند به این توجه کنند که چقدر ایدئولوژی و این که خانوادهها به فرزندانشان تاریخ خواندن را یاد بدهند، مهم است. میگویند مغز هرگز نمیخوابد و عاشق این است که در هر زمان دادهای دریافت کند. حالا اگر این داده اشتباه باشد، خروجی آن هم غلط خواهد بود و فرد آگاهی دیگری به غیر از آنچه دریافت کرده، ندارد.»
دهقانی مردم ایران را مردم شجاع و قوی میداند و معتقد است این شجاعت بخشی از دی. ان. ای ماست: «دی. ان. ای ما در شرایط بحرانی واکنشی نشان میدهد که متخصصان را هم حیرتزده میکند. همه ما در ساختاری قرار گرفتهایم و همین که همدیگر را داشته باشیم، انگار دنیا را داریم. وقتی هم حامی هم باشیم، خدا هم کمک میکند.»
او میگوید: «من منکر مشکلات کشور نمیشوم. از نظر اقتصادی و در حوزههای دیگر ما مشکلات زیادی داریم. ولی این اختلاف قابل حل است و میشود کشور را درستتر و بهتر پیش برد. وقتی مردم انقدر دارای شعور و فهم هستند، میشود اتفاقات خیلی خوبی رقم بخورد، کما این که رقم هم خورده است.»
او میگوید ما در این جنگ با اشخاصی روبهرو بدیم که بسیار از نظر ایدئولوژی ضعیف هستند، هرچند توان نظامی بالایی دارند. وقتی جنگ را با حمله به یک دبستان شروع میکنند، نشان میدهد، چقدر ضعیف هستند. وقتی از بچههای میناب صحبت میکنم، خیلیها میگویند در این جنگ آدمهای دیگری هم کشته شدهاند، اما به نظر من این بچهها در بیگناهترین حالت ممکن بودند. در مدرسه در کلاس نشسته بودند و یک باره مدرسه منفجر شده است. ما داریم در باره کسی صحبت میکنیم که وقتی صحبت از پرونده اپستین میشود، حضورش در این پرونده را انکار میکند. در حالی که تصویرش موجود است.»
دهقانی معتقد است مشکلات کشور را میتوان با گفتوگو حل کرد: «اگر هر صنفی جلساتی با حضور افراد عادل داشته باشند، کار بزرگی است. هر صنف اگر در گروه خودش درست کار کند، بسیاری از مشکلات حل میشود. میتوانند با هم گفتوگوی کاربردی داشته باشند. مثلا دو بار در ماه نشستی داشته باشند که خروجی داشته باشد و اگر خروجی نداشت بدون تعارف عوض شوند. چون حق مردم ما این همه سختی نیست. به جای این که بگوییم نمیشود و نمیتوانیم باید عمل کنیم.»
او که در این مدت واکنشهای زیادی به جنگ داشته است، میگوید: «معتقدم هرکسی در هر جایی اگر صدای بلندتری دارد، باید صحبت کند. مردمیکه بلیت خریدهاند و فیلم ما را دیدهاند یا وقت گذاشتهاند و از تلویزیون برنامههای ما را دیدهاند، لازم دارند ما حامی آنها باشیم و به آنها قوت قلب بدهیم و یکدلی را برگردانیم. واکنش هنرمندان مهم است. کسانی هم در این مدت سکوت کرده اند که البته آن هم واکنش است و محترم است. ولی نظر شخصی من این است که در این شرایط سکوت سرشار از ناگفتهها نمیتواند باشد.»